Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

Η Μαγεία της Ελληνικής γνώσσας

   ΄΄Γηρασκώμεθα αεί διδασκόμενοι ΄΄
   Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις.
> είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (Bιβλίο Γκίνες)
>
> Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής
> και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν
> δεν υπάρχουν όρια.
> (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)
>
> Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα
> παρουσία από τους ίδιους λαούς και.....στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000
> έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από
> τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική.
> (Francisco Adrados, γλωσσολόγος).
>
> Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς
> απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο
> Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον
> έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το
> ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.
>
> Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς
> πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε
> ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν
> έχουμε δει ή γράψει.


>
> Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις
> Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι»
> όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το
> «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ,
> ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.
>
> Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί
> «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει
> δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει
> κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η,
> ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά
> αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια
> έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.
>
> Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην
> ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας
> λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την
> καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο,
> είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.
>
> Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να
> συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε
> λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.
>
> Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο
> φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο
> όμορφο και συναρπαστικό.
> Η ΣΟΦΙΑ
> Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την
> έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς
> αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά
> από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να
> συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και
> από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο
> είναι αδύνατον. Γι' αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν
> «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.
>
> Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε
> παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η
> θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη
> πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη
> αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».
>
> Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων
> επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη
> (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ
> σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.
>
> Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή +
> θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι
> κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που
> σημαίνει στέκομαι).
>
> Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη
> περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο
> τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.
>
> Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που
> σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά
> μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» - ελαττώνει ως ανθρώπους
> - και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν
> αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το
> λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».
>
> Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να
> είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το
> φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι
> κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το
> καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την
> περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.
>
> Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα»
> διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου
> αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη
> δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!
>
> Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν
> βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η
> ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η
> αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι
> είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να
> συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η
> ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι
> ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.
>
> Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας
> λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα
> μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.
>
> Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη
> Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι
> ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε,
> και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια
> διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα
> Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα
> ακίνητο πράγμα.
>
> Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου.
> Όπως λέει και ο Geo rge Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα
> σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει
> την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας
> συνεχώς λέξεις.
>
> «Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι
> Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.
>
> Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά
> πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε
> θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να
> παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.
> Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ
> Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν
> είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.
>
> Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος :
>
> «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα
> ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους
> διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν
> ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».
>
> Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την
> κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους
> ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά
> και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα - μητέρα των
> εννοιών μας - μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια
> γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους
> της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι
> ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με
> είχαν αναστήσει».
>
> Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε
> πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη
> της συμπαντικής.
>
> Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που
> δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των
> αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν
> ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του
> αλφαβήτου.
>
> «Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους
> κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ' εξοχήν μουσική,
> όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και
> υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η
> φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.
>
> Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη
> Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν
> Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».
>
> Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή
> (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα
> μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
>
> Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά
> κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική
> προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.
>
> Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην
> μουσικότητά της.
>
> Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη
> με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».
> Από το Ελληνικό Αρχείο
> Συντάκτης: (Δημήτριος Καραπιστόλης
> Dimitrios Karapistolis)
Δημοσίευση σχολίου